Yıl 1903.. Yok yok.. Futboldan falan bahsetmeyeceğim.
Hava soğuk, bildiğin ayaz. Ankara halt etmiş. Oturmuşuz Rodin'le Türk Kahvesi içiyoruz. Fransada'yız.. Daldı uzaklara.. Bir şeye kafayı taktığı belliydi.
"Yeter lan artık kabullen." dedim... Olmadı, yemedi bi' türlü..
Son görüşmemizdi.. Onda da beni alt edemedi.
Gitti o düşünen adam heykelini yaptı.
O zaman anladım benim daha zeki olduğumu kabul ettiğini..
Yüzümde bi' gülümseme.
